"Tarihasan"

"Hepsi De Genç"

2010-06-19T04:12:00.006+03:00

I. Kosova Savaşı'ndan sonra Sultan I. Murad yanında Vezir Ali Paşa ile savaş alanını geziyordu. Haçlı ordusunda ölenlerin hepsi de gençti. Sultan yerde yatanları göstererek:

-Görüyorsunuz vezirim hepsi de genç, deyince, Vezir Ali Paşa da şu cevabı verdi:

-Bunların içerisinde akıllı bir ihtiyar bulunsaydı, hiç sizinle savaşmaya cesaret edebilir miydi?

Sultan Murad biraz ilerledikten sonra Miloş Kabiloviç nâmında sırplı bir kâfir, kalkıp Sultan'ın yanına gelmeye çalıştı. Yeniçeriler kendisine mâni olunca o da şunu dedi:

-Gidin! Ben Knez Lazar'ın elini öpmeye geldim. Onu tuttular, işte getiriyorlar.

Yeniçeriler de ona müsaade etti. Aşıkpaşazâde'ye göre Miloş Kabiloviç Sultan Murad'a yaklaştı ve bir mızrakla onu öldürdü.

Miloş Kabiloviç nâmındaki kâfir

Not: Avni Arslan ve Ziya Demirel'in hazırladığı "Osmanlı Tarihinden İlginç Hikâye ve Anektodlar" adlı kitaptan alıntıdır. Ayrıca aynı anektodu, detayları farklı bir biçimde Vikipedi'de de bulabilirsiniz.

Hastings Muharebesi Son Kısım: Savaş Sonrası

2010-06-16T23:53:00.005+03:00

William, ordusu ile Hastings yakınlarında iki hafta boyunca İngiliz lordlarının kendisine bağlılığını belirtmesi için bekledi. Bekleyişinin nafile olduğunu anlayınca Londra'ya doğru hareket etti. Ordusu çok zayiat vermişti, ve William'ın kendisi de ağır yaralıydı. Fakat İngiliz kanalını geçerken yeni gelen birliklerle ordusunu yeniledi. Londra köprüsünden geçemeyince William, dolanarak Londraya kuzey-batıdan girdi.

William daha Londra'ya girmeden kuzey kontları Edwin ve Morcar, Londra'nın şerifi Esegar ve Harold'ın ölüm haberi alınınca kral seçilen zat "Edgar the Atheling" William'a bağlılığını belirtti. William, Westminster manastırında 25 Aralık 1066'da İngiltere tacını giydi.

Fâtih William (Orj: "William the Conqueror")

Hastings Muharebesi 3. Kısım: Savaş

2010-06-15T21:26:00.004+03:00

Kuzey Tarafından Savaş Alanının Görünümü

William'ın taktiği basitti: ön saftaki okçu birlikler düşmanı zayıflatacaktı, sonra piyadeler hücum edecekti, ve en son olarak da süvari birlikleri İngiliz ordusunu deşip geçecekti. Fakat bu taktik planlandığı gibi uygulanamadı. William'ın ordusu hazır düzene geçer geçmek hücum etti. Norman okçuları ateş ettiler fakat çoğu kalkanlara ya da duvara isabet aldı ve çok bir zayiat veremedi. İngiliz ordusunun zayıflatıldığı zannıyla William piyade birliklere hücum emrini verdi. Norman birlikler tepeye doğru çıkarken üstteki İngilizler ellerinde ne varsa onlara attılar: taş, mızrak, gürz. Bu da Norman birliklerinde ağır bir zayiata sebebiyet verdi ve ordu düzeni bozuldu.

Norman piyadeleri İngiliz birliklerine vardı ve yakın savaş başladı. William İngilizlerin dağılacağını umuyordu fakat okçular kayıda değer bir zayiat verememişti, İngiliz birlikleri kalkan-duvar formasyonunda olduğu gibi duruyordu. Durum böyle olunca William da planlanılandan çok daha erken olarak süvarilere hücum emri verdi. Baltalar, mızraklar ve kılıçlarla karşılaşan atlar iyi eğitilmiş olmalarına rağmen ürktüler. Bİr saat dövüşten sonra William'ın Breton birliği tamamen dağıldı ve tepeden aşağı kaçmaya başladılar. Ağır zayiatla karşılaşan ve kolayca kıstırlabileceklerini fark eden Norman ve Flemish birlikleri de kaçmaya başladılar. İngiliz ordusundan da yüzlerce fyrd ve Harold'ın kardeşleri (Leofwyne ve Gyrthe) dahil bir çok birlik kaçmaya başladı. Savaş esnasında William'ın atı bir yaya asker tarafından öldürüldü ve William tepetaklak yere düştü. William'ın askerleri onu öldü sandı ve kaçmaya başladılar fakat William yerden kalktı ve kaçışan birlikleri toparlamayı başardı.

William ve bir grup şovalye bastıran İngilizlere başarıyla karşılık verdi. İngilizlerin kalkan-duvar düzeni bozulmuştu ve büyük sayıda fyrdlar tarafından zayıflatılmıştı. Harold'ın kardeşleri savaşta öldü (Harold'ın da ölümüyle İngiltere, tahta geçicek alternatif liderden mahrum kaldı). Savaş William'ın lehine cereyan ediyordu çünki İngilizlerin kalkan-duvar koruması ortadan kalkmıştı. William dağılmış İngiliz ordusuna doğru hücum etti ve bir çok İngiliz housecarl öldürüldü.

Şimdi büyük sayıdaki İngiliz fyrdler ön saftaydı, housecarl'ların oluşturduğu kalkan-duvar yıkılmıştı, bu da William'a bir fırsat idi. Savaşın başında Willam'ın okçularının attığı oklar bu taktik yüzünden etkili olamamıştı. Ön safta yine bir kalkan-duvar olmasına rağmen, William, o duvarı aşıp arka saflardaki düşmanları vurmak için okçularına ateş emri verdi. Okçular da bu emri başarıyla yerine getirdi. Efsaneye göre Harold'ın gözüne saplanan ok, bu saldırı sırasında vukû bulmuştur. İngiliz ordusu yorulmuştu. William'ın ordusu tekrar saldırdı, ve kalkan-duvarda bazı delikler açmayı başardı. William ve bir kaç tane şovalye duvarı delip geçti ve İngiliz kralını öldürdüler. Liderleri, ve bir çok asiller ölünce fyrdlar meydandan kaçmaya başladılar. Housecarllar krala sadakatini bozmadı ve ölene kadar savaştılar.

Hastings Muharebesi 2. Kısım: Ordular

2010-06-07T12:11:00.014+03:00

İngiliz Ordusu: Ordu tamamen piyade birliklerden oluşuyordu. Savaş meydanına gelirken bazı birliklerin at üzerinde seyahat ettiğine dair bilgiler var fakat savaş sırasında bütün ordu piyade olarak savaştı. Ordunun çekirdeğini krala sâdık, profesyonel askerler olan "Housecarl (Huskarl)" nâmındaki birlikler oluştuyordu. Bu askerler konik biçiminde miğferler takıp zırh yelek (Hauberk) giyiyorlardı. Ellerinde de uzun ince (uçurtma şeklinde) kalkanları vardı. Genelde kullandıkları silah uzun baltaydı fakat her biri yanında bir kılınç taşırdı.

Ordunun çoğu Fyrd nâmındaki birliklerdi. Bunlar kendi toprakları olan kimselerdi ve Türklerdeki tımar sistemine benzer bir şekilde gerektiği zaman kendi ekipmanlarıyla savaşa katılıyorlardı.

İngilizlerin en etkili taktiği "kalkan duvar" idi. Bu taktikte ordunun en önündekiler kalkanlarını birleştirirler. Ön saftan kayıp verildikçe arkadaki askerler boş yerleri doldurur. Böylece geçilmesi zor bir "kalkan duvarı" meydana gelir. Bu taktik savaşın ilk aşamalarında Norman okçularına karşı etkili olmuştur.

Norman Ordusu: William'ın ana taktiği: önce okçularla karşı tarafı zayıflatmak, sonra piyadeleri hücum ettirmek, ardından da atlıları hücum ettirmekti. Norman ordusu asiller, kiralık askerler ve Normandiya (yaklaşık yarısı) ve Fransa'dan (yaklaşık üçte biri) gelen birliklerden meydana geliyordu. Ordunun asıl gücü, Avrupa'nın en iyisi olarak kabul edilen Norman süvarilerdi. Ağır zırhlı atlılardı, ve genellikle mızrak ve kılınç kullanırlardı. Süvarilerin en etkili olduğu durum, karşı tarafın düzenini bozduğu halindeki durumdur. Orduda okçular hariç piyadelerin örme zırh, mızrak, kılınç ve kalkan kullandıkları sanılmaktadır.

William'ın ordusunda okçu birliklerinin çok olması Avrupa ordularında çeşitli askerleri beraber kullanma fikrini yaydı. Yaylar nisbeten kısaydı ve bu yüzden güzel çekilemiyordu ama savaş alanında etkili bir silahtı. Ayrıca Hastings'de İngiliz tarihinde ilk defa olmak üzere tatar yayı kullanıldı.

Tatar yayı

Zırh Yelek (Hauberk) - Bayeux Müzesi

Uzun ince (uçurtma şeklinde) kalkan taşıyan asker figürleri

Hastings Muharebesi 1. Kısım: Başlangıç

2010-06-06T04:47:00.010+03:00

Hastings Savaşı, 14 Ekim 1066'da Hastings yakınlarında Senlac Tepesinde Normanlar ve İngilizler arasında yapılmış bir mücedeledir. Tarafların başında Normandiya dükü William ve İngiltere kralı Harold Godwinson vardı.

Savaş sırasında II. Harold (Harold Godwinson) ölmüştür (efsaneye göre gözüne bir ok girmesi sebebiyle). Muharebe Normanların zaferiyle sonuçlandı ve William ilk Norman asıllı kral olarak İngiltere tacını giydi.

Savaşın Oluşması: İngiltere kralı Papaz Edward (Orj: "Edward the Confessor") tahtı William'a bırakacaktı. Fakat ölüm döşeğindeyken tacını II. Harold'a miras bıraktı, ve o kral oldu. 15 senedir İngiltere üzerinde siyaset planlayan William bunun üzerine İngiltere'ye savaş açtı. William'ın yeterli ordu gücü olmadığı için, topraklar, mevkiler vaad ederek bazı müttefikler edindi.

William 696 parça donanma hazırlattı (ki bu da 20.000'den fazla asker eder). Bu donanma hava koşulları sebebiyle (veyahut İngilizlerle karşılaşma korkusundan) bütün yaz boyunca limanda bekletildi. Mühimmatları bitince demir alıp yola koyuldular. Harold'ın donanması bir fırtına sebebiyle batınca William 28 Eylül 1066'da hiç bir mukavemet görmeden Pevensey'e ayak bastı.

O sırada Harold "Stamford Köprüsü Muharebesi"nde Norveç Vikingleri istilasını bastırmıştı. William'ın geldiğini haber alınca ordusunu karşılamak için hemen güneye yürüdü. Harold'ın Kardeşi Earl Gyrth takviye kuvvetlerini beklemeyi önerdi fakat Harold halkına İngiltere'yi her tehditten koruyabileceğini göstermek istiyordu. Velhasıl Harold 13 Ekim'de ordusuyla Senlac Tepesine vardı...

Nef'i

2010-05-27T09:12:00.010+03:00

Nef'i (Ömer), 1572 ila 1635 yılları arasında yaşamış, hicivleriyle ünlü bir Dîvan şairidir. Döneminde devlet dairesinde çeşitli memurluklarda çalışmıştır. İki rivayete göre de îdam edilmiştir.

Eserleri:Cüretkâr ve nüktedan bir zattı. Bir müftü onu kâfir addettiği bir beyit yazınca buna karşılık Nef'i de şunları kaleme almıştır:

Müftü efendi bize kâfir demiş,
Tutalım ben O'na diyem müselman.
Lâkin varıldıktan rûz-u mahşere,
İkimiz de çıkarız anda yalan.

Tâhir nâmında birisinin kendisine "kelp (köpek)" demesi üzerine şu sözleri sarf etmiştir:

Tâhir efendi bana kelb demiş,
İltifatı bu sözde zâhirdir.
Mâlikî benim mezhebim zira,
İtikadımca kelb tâhirdir.

Burada Nef'i tevriye sanatını kullanmıştır. Yani, tâhir kelimesinin hem yakın ve hem uzak anlamını kullanarak hicvini nükteli yapmıştır. Tâhir temiz demektir, aynı zamanda kendisine hakaret eden zâtın ismidir. Ayrıca Nef'i Mâlikî imiş, ki o mezhebde köpek temiz bir hayvan hükmündedir.

İdamı: Nef'i devlet dairesinde çalışmasına rağmen hiciv yazmaya devam ediyordu. Padişah ondan artık hiciv yazmaması için söz almıştır. Daha sonra Vezir Bayram Paşa'nın ona laf etmesi üzerine dayanamayıp hiciv yazınca odunlukta kemerle boğulduktan sonra cesedi boğaza atılmış. Başka bir rivayet der ki: Nef'i çok iyi bir şair olduğu için padişah onu affeder. Nef'i de padişaha özür mektubu yazdırmak için bir ağaya ricada bulunur. Ağa zenci bir zat imiş, yazarken Nef'i de başında duruyormuş. O zat bir ara kağıda mürekkep dökünce Nef'i de "mübarek teriniz damladı efendim." demiş, bunun üzerine idam edilmiş.

Sihâm-ı Kazâ ve İdam Meselesi: Nef'i, Sihâm-ı Kazâ (Kaderin Okları mânasına gelir) nâmındaki hicivlerini topladığı ünlü eserini padişah IV. Murad'a göstermek üzere huzuruna çıkar. Tam o sırada sarayın kubbesine bir yıldırım düşer, sultan Murad da bunu Nef'iye bağlayıp (hani eserin ismi Kaderin Okları ya) onu huzurundan kovar. Nef'i de bunun üzerine padişaha bir özür mektubu yazmak ister, ve yukarıda bahsettiğim olaylar gelişir.

İdamının zenci ağa vakıası ile gerçekleştiğini tarihçi ve gazeteci Mahmut Sami Şimşek doğrulamıştır. Aynı bilgileri ayrıntılarıyla burada bulabilirsiniz.

DUYURU

2010-05-26T17:13:00.002+03:00

Duyduk duymadık demeyiniz,
Peynir ekmek yemeyiniz.

"Haçlı Seferleri" ve "Zevce Satışı" nâmındaki yazılarımı editlemiş bulunuyorum.

Haçlı Seferleri'ne bazı yanlış bilgiler koyduğumu gördüm, onları düzeltmiş bulunuyorum. Hakkınızı helâl ediniz.

Zevce Satışı

2010-05-26T04:43:00.013+03:00

Uzun bir aradan sonra, yeniden karşınızdayım aziz okuyucularım...

17. yüzyıl İngilteresinin bir âdetidir. Mâlum o zamanlar boşanmak sadece elit kesimlerin uygulayabileceği bir çözüm olduğu için mutsuz evlilikleri sonlandırmak için böyle bir yöntem bulunmuştu.

Boşanmak isteyen kimse, zevcesinin boynuna ya da beline bir yular takıp, şehir meydanında açık artırma usülü satardı. Bu âdet Thomas Hardy'nin "The Mayor of Casterbridge (Casterbridge'nin Valisi)" adlı romanının altyapısını oluşturur. Hikayede ana karakter karısını satar ve bundan pişman olur. Ve bu pişmanlık onu mahveder.

Bu âdet çeşitli şekillerde 20. yüzyıla kadar devam etti. Hukukçu ve tarihçi James Bryce'ın dediğine göre 1900'lü yıllarda bile zevce satışı görülüyormuş. Bir kadın 1913 yılında Leeds polis mahkemesine kendisinin kocası tarafından 1€ karşılığında satıldığını gösteren bir delil teslim etmiştir. Ki bu da İngilterede en son görülen zevce satışı vâkıasıdır.

Resmin betimlemesi: Thomas Rowlandson imzalı bu resimde bir zevce satışı resmedilmiş. Etraftaki insanların hallerinden görüldüğü üzere bu işin neşeli olduğu anlatılmak isteniyor. Ressam, kadının yüzündeki gülümseme ile onun da bu işten râzı olduğunu anlatmak istemiş. İzleyiciler arasındaki bir kadın ise (en sağda) bu duruma üzülüyor olarak çizilmiş.

DUYURU

2010-05-26T04:20:00.010+03:00

Duyduk duymadık demeyiniz,
Peynir ekmek yemeyiniz.

"Merhaba!" nâmındaki yazımı editlemiş bulunuyorum. Eklediğim bilgi, yazılarımın kaynağını belirttiğimden ibarettir.

Şehzadebaşı Camii

2008-09-17T03:06:00.013+03:00

1543-1548 yılları arasında Kanuni Sultan Süleyman tarafından, genç yaşta (21) çiçek hastalığıyla ölen oğlu Şehzade Mehmed adına Mimar Sinan tarafından yaptırılmıştır. Bu eser: Mimar Sinan'ın (kendi deyişiyle) "çıraklık eseri"dir.

18,42 metrelik kubbesi etrafındaki 4 küçük kubbeye yaslanır. Şadırvan avlusu 16 kubbelidir. Her birinde iki şerefe olmak üzere çift minaresi vardır. İmaret, Medrese ve türbeler camii bahçesinde yer alır.

İmaret: Osmanlı zamanında yoksullara, yolculara, ihtiyaç sahiplerine vs. yardım eden vakıf kuruluşlarıdır. Önceleri kurulduğunda misafirlerine giyecek-yiyecek, sıhhi, evsahipliği gibi ihtiyaçlarını karşılayan bu kuruluşlar, daha sonraları sadece yemekhane olarak iş gördü.

İmaretlerin giderleri, imaret kurucusunun açtığı vakıf ile karşılanırdı. Hemen hemen her külliye'de imaret bulunurdu. II. Bayezid 1486 yılında Edirne'de açtırdığı imarette halkın ihtiyacına binaen, hastahane kısmı daha kapsamlıydı, camii ve aşhane ikinci planda kalıyordu. İstanbul'da açtırdığında ise tam tersiydi hatta hastane yoktu.

Fatih Sultan Mehmed, "Fatih İmareti" adlı eserinde imareti bu şekilde açıklamıştır: "Bir şehirden diğerine gelen misafirlerin üç gün imaretin tabhanesinde yatıp kalkması, imaret mutfağından yedirilip içirilmesi ve hayvanının imaret ahırında 'kervansarayında' yatırılıp doyurulması, fakat üç günden fazla misafirlik olmayacağı için ondan sonra serbest bırakılması..."

Şehzadelerin sandukalarının bulunduğu türbe rengârenk çinilerle doludur. Ortada Şehzade Mehmed, sağında Şehzade Cihangir, solunda Hümaşah Sultan yatmaktadır. Şehzade Türbesinin sol tarafında Rüstem Paşa'nın türbesi vardır. Diğer şehzadelerin türbeleri Vefa semtindedir. Dış avluda İbrahim Paşa ve Destari Mustafa Paşaların türbeleri bulunur.

Ayrıca camii'nin çok garip bir özelliğii vardır. Camiinin zemininin altında su depolanmıştır. Bu fikir Mimar Sinan eseridir ve bu sayede camii yazın soğuk, kışın sıcak kalmaktadır.

Hilafetin Osmanlı'ya Geçmesi

2008-09-09T22:37:00.007+03:00

24 Ocak 1517'de Kahire alındı. 4 Şubat 1517'de Yavuz Sultan Selim Kahire'ye girdi ve Mısır Memlükleri Abbasilerin halifeliğine son verdi. Yavuz Selim'in seferinden sonra Suriye Mısır ve Filistin Osmanlı topraklarına dahil oldu. Elde edilen ganimetler Osmanlı hazinesini doldurdu ve kutsal emanetler [Peygamber Efendimiz (S.A.V)'ın dişi, sancağı, kılıcı vs.] İstanbul'a getirildi. Ayrıca Venediklilerin Memlüklere ödediği vergiyi artık Osmanlı'ya ödemeye başladı.

29 Ağustos 1516'da hilafet Abbasi soyundan Osmanlı soyuna geçti. Yavuz Selim, Ayasofya Camii'nde yapılan törende, halifelere verilen "Hakim-ül Haremeyn(Kutsal Toprakların Hakimi)" ünvanını kabul etmedi ve "Hadim-ül Haremeyn(Kutsal Toprakların Hizmetlisi)" ünvanını kendine yakıştırdı.

Halife: İslam devletlerini siyasi ve hukuki olarak yöneten kişilerdir. Bunlar "Hilafet" makamına sahip olmuşlardır. Yavuz Sultan Selim'den önce Halife III. Mütevekkil idi. Yavuz Selim'den başlayarak Osmanlı Hanedanı'nda devam etmiştir. Sultan Mehmed Vahdettin'den sonra II. Abdulmecid halife olmuştur. II. Abdulmecid sadece halifeydi, padişah değildi. Daha sonra 3 Mart 1924'de Hilafet kaldırıldı.

Yavuz Sultan Selim, Mısır Seferi ile Osmanlı Devlet Hazinesi'ni en çok dolduran padişahtır. Hazine odasına mührünü bastırmıştır ve "benden sonra bu odayı şimdikinden daha çok dolduran biri çıkarsa benim mührümü çıkartıp atsın ve kendi mührünü bastırsın" buyurmuştur. Bir rivayete göre Devlet Hazinesi batana kadar orada Yavuz Sultan Selim'in mührü kalmıştır.

Ramazan-ı Şerifiniz Mübarek Olsun

2008-09-01T08:36:00.001+03:00

Dün akşamdan itibaren mübarek Ramazan ayı girdi. Hepinizin Ramazan-ı Şerifini tebrik ediyorum. Feyizli bir Ramazan geçirmenizi diliyorum.

Hayırlı Ramazanlar...

Aslan Yürekli Richard

2008-08-31T05:04:00.001+03:00

İngiltere'nin Kralı, Normandiya'nın dükü, Anjou krallığının kontu ve İrlanda'nın Lordu'dur. 12. Yüzyılda yaşamıştır ve Üçüncü Haçlı Seferinde yer almıştır. Aslen Fransızdı ve çok az ingilizce biliyordu. Ömrünün çoğunu Normandiya(Fransa)'da geçirmiştir. 10 yıllık saltanat süresinde İngiltere'de kaldığı zaman 6 ayı geçmez. Ömrünün son 5 yılını da zaten Normandiya'da geçirmiştir.

I. Richard, "Aslan Yürekli Richard(Richard the Lionheart)" olarakta bilinmektedir çünki ünü büyük bir lider ve savaşçı olarak yayılmıştır. Ve de henüz 16 yaşındayken babası II. Henry'ye isyan edenleri bastırmayı başarmıştı. Üçüncü Haçlı Seferinde de Selahaddin Eyyübi ile birçok defa karşılaşmıştır.

Richard, Selahaddin Eyyübi'nin Kudüs'ü Hristiyanlardan geri aldığını öğrenince Fransa Kralı II. Philip ile bir haçlı seferi(Üçüncü Haçlı Seferi) oluşturup Kudüs'e doğru yol aldılar. Yolda iken Sicilya'yı zapt etti. Sonra Kıbrıs'ı. Ve sonra Akka'ya gidip orada da başarılı oldu. Sonra II. Philip hastalığını bahane ederek ülkesine geri döndü. Richard, 1 yıllık bir çabayla Selahaddin Eyyübi'den Kudüs'ü geri almaya çalıştıysa da, başarılı olamadı ve ülkesine geri dönmek zorunda kaldı.

Ülkesine geri dönerken Kutsal Roma Germen İmparatoru VI. Heinrich'e esir düştü. Richard'ın annesi düşes Elenor, 150.000 Mark fidye karşılığında oğlunun hürriyetini sağladı.

Ölümü:

Richard, Normandiya'ya geri döndü ve orada bir şato inşa ettirdi. Şato inşası bitmeden bir çocuğun yayından çıkan ok tarafından yaralandı. Yara kangren oldu ve 6 Nisan 1199'da annesinin kolları arasında öldü.

Richard, Fransız olmasına, çok az ingilizce bilmesine ve yönettiği ülkede fazla olmamasına rağmen halkı tarafından sevilen bir kraldı. Yokluğunda İngiltere'yi kardeşi John yönetiyordu. O öldükten sonra da İngiltere kralı John oldu.

Napolyon'un Tarihten Silinişi

2008-08-29T01:04:00.001+03:00

İngiliz Amiral Nelson doğru şiddetli bir fırtınanın içine girip Gibraltar'a seyrederken, Napolyon, Yardımcı Amiral François-Paul Brueys d'Aigalliers komutasındaki saldırı donanmasıyla seyralmaya başlamıştı. Bu haber Nelson'a gelir gelmez hemen Fransızların yolunu kesmeyi emir verdi. Nelson Napolyon'un donanmasını bulmak için derhal İtalyan sahillerini aramaya başladı fakat İngiliz donanması Firkateyn eksikliğinden avantajsızdı. Napolyon Malta'ya ayak bastı ve gücünü gösterip adayı teslim almayı garantiledi. Nelson'da Malta'ya gitti fakat vardığında Fransız Donanması Mısır'a gitmek üzere yola koyulmuştu. Amansız bir takip sürüyordu. Nelson Kaptanlarıyla toplantı yaptıktan sonra Napolyon'un Mısır'ın en çok zapdetmek istediği yer olduğuna karar verdiler. Napolyon, İskenderiye Limanından Mısır'a geçecekti. Nelson 28 Haziran'da Mısır'a vardı fakat Fransız donanmasının izi bile yoktu. Limandan çekildi ve doğu kıyılarını araştırmaya başladı. Fakat 1 Temmuz'da Fransız Filosu rakipsiz olarak limana gelmişti! Nelson biraz bekleseydi onları kıstırabilirdi.

Fransız Yardımcı Amiral donanmasını demirlemişti ve gerektiği zaman Napolyon'a yardım etmek için hazırdı. Nelson Napolyon'u bulmak amacıyla Akdenizin bir ucundan öbürüne kadar gitmişti. Sonra tekrar araştırmak için Naples'e geri döndü. Tekrar seyralarak Kıbrıs sularını aramayı aklından geçirdi fakat tekrar kontrol etmek için İskenderiye Limanının yakınından geçmeye karar verdi. Seyirde iken askerleri bir Fransız Tüccar'ı yakalamıştı ve o adam Fransız donanmasının Girit Adasının güneydoğusundan gidip İskenderiye Limanına demirlediğini söyledi. Nelson tekrar İskenderiye'ye acele ile seyretti fakat yine Fransızların olmadığını gördü. Sahil boyunca keşif yaptı ve sonunda Ebu Hur Körfezinde Fransız donanmasını buldu.

Nil Savaşı:

Amiral Nelson derhal savaş için hazırlandı. Fransızlar güçlü bir pozisyona demirlemişlerdi ve kombine edilmiş ateş güçleri Nelson'unkinden daha fazlaydı. İngiliz donanması geç bir zamanda gelmişti ve Fransızlara sürpriz bir atak olmuştu. Nelson gemilerine saldırı emri verdi. Fransızlar kumsal hattına yakın demirlemişlerdi ve gemilerin iskele tarafından isabet almalarını önleyeceklerine inanıyorlardı. Fransız Yardımcı Amiral, İngilizlerin, kararlarına uyarak sancak tarafından saldıracaklarını zannetti. Onun yerine Kaptan Thomas Foley HMS Goliath gemisiyle Fransız gemileri ve kumsal arasında bir ingiliz gemisinin geçebileceği kadar büyüklükte olan bir boşluk gördü ve oraya girdi. Buna hazır olmayan fransızlar kendilerini çapraz ateşin ortasında buldu. Bazı İngiliz gemileri Foley'i takip etti bazıları sancak tarafına gitti.

İngiliz gemileri Fransız donanmasını perişan etmişti. 5 Fransız gemisine 8 İngiliz gemişi düşüyordu. Napolyon'un da Mısır'da işleri iyi gitmedi ve bir ümit, doğuda stratejik bir nokta olan Akka Kalesi'ne saldırsa da Cezzar Ahmed Paşa ve Captain Sir Sidney Smith onu karşıladı ve orada da başarılı olamadı.(Napolyon'un Akka Kuşatması hakkında daha fazla bilgi için "Akka Zaferi" adlı yazıma bakın) Sonra Napolyon'un denizde de işlerin iyi gitmediğini görmesiyle iyice kahroldu ve bir gemi ile geceleyin askerlerini terk ederek Fransa'ya kaçtı. Sonra da sürgün edildi ve parıltısı söndü.

Amiral Horatio Nelson, bu büyük başarısından dolayı III. Selim tarafından ödüllendirildi. "Hafifçe titreşip parıldayan" bir ay-yıldızlı nişan, altın kaplamalı bir kılıç ve bir kahve fincanı takımı hediye etti ve Nelson sancak gemisinde son nefesini verirken, üstündeki birkaç nişandan biri de buydu. Şu anda da Greenwich'teki İngiltere Deniz Müzesi'nde Nelson'un bir tutam saçı, kılıç, nişan ve kahve takımı sergilenmektedir. Ayrıca Amiral Nil Savaşıyla İngilizlerin denizdeki hakimiyetini pekiştirmiştir.

Yuvarlak Masa Şovalyeleri

2008-08-28T04:06:00.000+03:00

13. Yüzyılda, Kral Arthur tarafından kurulmuş bir örgüttür. Üye sayısının değişik hikayelerde değişik sayılar olması nedeniyle kesin bir ifade verilemiyor fakat en az 12, en fazla 150 üye şovalye olduğunu söyleyebiliriz. Örgütün amacı adaleti muhafaza etmek ve halkı korumaktır.

"Camelot" adındaki şatoda kurulmuş bu örgütün gerçekten olup olmadığı kesin değildir. Çünki kurucusu olan Kral Arthur'un tarihte yaşamış veya yaşamamış olduğu kesin belli değildir. Şovalyeler yuvarlak bir masa etrafında toplanırdı. Sir Thomas Malory(İngiliz bir yazar)'nin "Arthur'un Ölümü(Orj: Le Morte d'Arthur)" kitabına göre: Bu masa Arthur'un babası Uther Pendragon tarafından yapılmış, ölümünden sonra da hizmetlisi Leodegrance tarafından saklanmıştır. Arthur kral olup Leodegrance'nin kızı Guinevere ile evlendikten sonra da Leodegrance masayı Kral Arthur'a hediye etmiştir.

Yuvarlak bir masada "Masanın baş köşesi" diye birşey yoktur. Ve yuvarlak bir şekil eşit parçalara bölünebilir. Böyle olunca da masa da özel bir köşe olmamış oluyor ve her şovalyeye masadan eşit alan verilmiş oluyor. Böylece Kralın da şovalyelerin de eşit olduğu sembolize edilmiş oluyor.

Fakat masada özel bir sandalye bulunmaktadır. Efsaneye göre, "Tehlikeli Sandalye(Orj: Dangerous Seat)" olarak adlandırılan bir sandalye, Yuvarlak Masa Şovalyelerine Merlin(Orta Çağda yaşamış bir büyücü) tarafından hediye edilmiştir ve bu sandalyeye sadece safî bir yüreği olan ve "Kutsal Kâse Görevi(Orj: The Holy Grail Quest)"ni tamamlayan bir şovalye oturabilirdi. Sandalye otoriter bir biçimde sahibine bağlıydı ve başka bir kişi oturduğu zaman ölümcül sonuçlar doğardı. Sandalyeye oturma hakkını Sir Galahad almıştır.(Solda: Galahad'ın sandalyeye oturuşu resmedilmiştir)

Sir Thomas Molary, Şovalyelerin şovalyelik sırrını şöyle açıklar:

Asla yasadışı bir cinayet yapmamak
Daima vatan hainliğinden kaçınmak
Hiçbir şekilde zalim olmamak bilakis daima merhamet isteyene merhamet göstermek
Daima leydi, hanımefendi ve dulların yardımına yetişmek
Asla leydi, hanımefendi ve dulları zorlamamak
Aşk ve dünyevî amaçlar için yanlış münâkaşalar içeren savaşlarda yer almamak

Kutsal Kâse: Hristiyanların inancına göre, Hz. İsa(A.S.)'nın ölmeden önceki son yemeğinde kullandığı kaptır. Ayrıca çarmıha gerildikten sonra mızrak batırılıp akan kanını bu kâseye akıtmışlardır. Bir rivayete göre Kutsal Kâse'nin koruyuculuk görevini Tapınak Şovalyeleri üstlenmiştir. Ayrıca bu hikaye "Indiana Jones: Last Crusade(Indiana Jones: Son Macera)" adlı filmde de konu almıştır ve filme göre, Kutsal Kâse'den su içen insana sonsuz hayat bahşedilir.

Tabii ki bu "Tehlikeli Sandalye" ve "Kutsal Kâse" eski efsanelerdir. Hatta Yuvarlak Masa Şovalyeleri'nin gerçekten var olup olmadığı bile şüphelidir. Ve bu hikayelerin doğruluk payı tartışılır.

Haçlı Seferleri

2008-08-27T20:20:00.002+03:00

Haçlı Seferleri: 1096-1270 yılları arasında, belli başlı olarak 8 defa gerçekleşen, Papa'nın vaad ve talepleri üzerine Kudüs gibi "Kutsal Topraklar"ı fetih gerekçesiyle düzenlenmiş hristiyan birliklerin saldırılarıdır. Kurulan ordulara "Haçlı Birliği" adı verilirdi ve adı üstünde birkaç devletin birleşmesiyle kurulan büyük hristiyan ordulardı.

Haçlı Seferlerinin büyük bir çoğunluğu başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Bunun gerekçeleri çeşitlidir. Kimi zamanlar komutanların isteksizliği, kimi zamanlar orduların muvaffak olamaması... Yapılan seferlerde genelde Papa'nın zorlaması hakimdi. Hatta Altıncı Haçlı Seferi gerçekleşememiştir. Papa'nın aforoz etme tehditlerine bile kulak asmayan Almanya İmparatoru II. Friedrich, bir rivayete göre Müslümanlarla savaşmayı kabul etmemişti, bir diğerine göre ise, şevksizlikten Papa'nın aforoz tehditlerine kulak asmıyordu.

Birinci Haçlı Seferi, 600.000 kişilik bir ordu olarak Avrupa'dan yolunu aldı. Anadolu'da Anadolu Selçuklu Devleti Sultanı I. Kılıç Aslan tarafından karşılandı. I. Kılıç Aslan Yol üstündeki su kaynaklarını zehirlemek gibi stratejilerle Haçlı Ordusunu telef etmeye çalışsada muvaffak olamamıştır ve 1099 yılında Kudüs hristiyanların kontrolüne geçmiştir.

Eyyubi Hanedanı'nın ilk Sultanı Selahaddin Eyyubi, 1187 senesinde Kudüs'ü hristiyanlardan geri aldı. Bunun üzerine Avrupa'dan bir Haçlı Seferi daha yol aldı. Bu Haçlı Seferi: Üçüncü Haçlı Seferi'dir. (İkinci Haçlı Seferinin hedef noktası Suriye idi. O Haçlı Seferi gerçekleşirken zaten Kudüs hristiyanlardaydı.)

Üçüncü Haçlı Seferinde hristiyanlar Kudüs'ü Selahaddin Eyyubi'den geri almayı amaçlamışlardı. Alman İmparator Friedrich Barbarossa(I. Friedrich) komutanlığında 100.000 kişilik bir ordu Kudüs'e doğru yol aldı fakat Anadolu Selçuklu Devleti hükümdarı II. Kılıç Aslan onları telef etti. Bunun üzerine Fransa Kralı II. Philip ve Aslan Yürekli Richard(I. Richard) bir birlik yapıp deniz yoluyla Akka'ya gittiler ve şehri zaptettiler. Sonra Fransız Kral hastalığını bahane ederek ülkesine geri döndü. Tek başına Kudüs'ü alamayan I. Richard'da ülkesine geri dönmek zorunda kaldı.

Bunların dışında Dördüncü, Beşinci, Altıncı, Yedinci, Sekizinci ve Dokuzuncu Haçlı Seferleri de olmuştur ve hepsi başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Bunların dışında Dokuzuncu Haçlı Seferinden önce "Çocukların Haçlı Seferi"(1212) gerçekleşti. Müslümanlara karşı kışkırtılan çocuklar gönderildi fakat yolda Venedikli tacirler tarafından alınıp esir olarak satıldı.

Haçlı Seferlerinin dini nedenlerinin olması yanında, Avrupanın yoksulluğu da bir faktör olmuştur. Ayrıca Şovalye ve Senyorların macera istekleri de bazı Haçlı Seferlerini ateşleyen bir etkendir.

Kudüs şehri: Müslümanlar, Hristiyanlar ve Yahudilerce kutsal toprak olarak sayılır. Şehirdeki Tapınak Dağı ve Kuzey Duvarı Yahudiler için, Kutsal Sepulchre Kilisesi Hristiyanlar için ve Mescid-i Aksa ve Kubbet-üs Sahra ise Müslümanlar için kutsal merkezlerdir. 732.100 nüfusu ile İsrail Devleti'nin en büyük şehri ve başkentidir.

Çamurlu Kaftan

2008-06-04T20:41:00.000+03:00

1517'de kazanılan Ridaniye Zaferinden sonra, Yavuz Sultan Selim İstanbul'a dönerken, o zamanın bilginlerinden İbn-i Kemal padişahın yanından gidiyordu. Bir ara, atının ayağından sıçrayan çamur Yavuz Selim'in kaftanını kirletti. İbn-i Kemal çok mahçup oldu ve ne diyeceğini şaşırdı. Onun bu halini gören Yavuz Selim:

"Bir bilginin atının ayağından sıçrayan çamur benim için şereftir. Vasiyetimdir ki; bu kaftan ölümümde sandukamın yanına koyulsun."

Kaftan temizlenmedi ve ölümünde vasiyeti üzerine sandukasının yanına koyuldu. Fatih semtinde bulunan Yavuz Selim Camii'de Yavuz Sultan Selim'in türbesinde kaftan hala korunmalı olarak durmaktadır ve bu hikaye orada asılı olarak duruyor.

Haram Lokma

2008-05-26T20:59:00.000+03:00

Yavuz Sultan Selim ordusuyla Mısır seferine giderken bağ, bahçelerin içinden geçiyorlardı. Gebze yakınlarında ordu mola verdi. Yavuz Selim "acaba askerlerimden hiç bahçedeki meyvelerden alan oldu mu?" diye düşünüyordu.

Hemen Yeniçeri Ağası'nı çağırdı ve askerin bütün çantalarına bakmasını emretti. Hiçbir çantadan meyve çıkmadı.

Yavuz Selim Yeniçeri Ağasına:

"Çok şükür. Eğer ordudan bir kişi bile meyve çalsaydı seferden vazgeçecektim. Zira haram lokma yiyen bir orduyla beldelerin fethi mümkün olamaz."

Düm! Düm!

2008-05-25T04:11:00.000+03:00

Fatih Sultan Mehmed birgün Kur'an okurken şu ayetin mealine aklı takıldı:

"Ey iman edenler! Allah'a, Peygamberine ve Peygamberine indirdiği Kitaba iman ediniz!"

"Burada zaten iman edenlere sesleniyor. Niye tekrar iman etmesi söyleniyor acaba?" diye düşünmüş.

Birgün ulema cemiyeti toplandığı zaman bu konuyu müracaat etti. Cihan hanının en sevgili hocası Akşemseddin Hoca cevaben: "Sultanım, bunun cevabı dışarıdadır, dışarıdaki seslere kulak verin" demiş. Dışarıda mehter vuruyormuş.

"Biraz açıklayabilir misiniz?" diye rica etmiş Fatih hz. Akşemseddin:

"Padişahım, sizin de duyduğunuz gibi mehterin davulundan "düm" sesi geliyor. Sizin de bildiğiniz üzere düm arapçada "devam et" demektir. Ayetinde kastı budur. "Ey iman edenler! İman etmeye devam edin!" mesajı veriyor."

Kanije Destanı

2008-05-18T18:12:00.002+03:00

Osmanlı, 1600 yılında Kanije kalesini feth edip idaresini almıştı. 1601 yılında da bir haçlı birliği oluşturulup kalenin fethine çıkıldı.

O zamanlar hiçbir devlet Osmanlı'ya tek olarak savaş açamıyordu. Muhakkak bir haçlı birliği yapıp, birkaç devlet olarak saldırıyorlardı. Gene de öyle oldu. Avusturya, İspanyol, İtalya, Malta, Papalık birlikleriyle macar ve fransız gönüllüleri Kanije kalesinin önünde toplandı. Cümlesi 100.000 askerdi. Başlarında da Arşidük Ferdinand vardı.

Kalede 9.000 Türk gazisi ve başlarında Tiryaki Hasan Paşa vardı. Durum pek iç açıcı değildi fakat Tiryaki Hasan Paşa yılmadı.

Kalenin etrafı bataklıktı ve kaleye ulaşılmak için köprü kurmak gerekiyordu. Ama kaledekiler köprü kurmaya izin vermiyordu ve düşmana her geçen gün zaiyat veriyordu.

Bu arada 2 tane esir alınmıştı. Tiryaki Hasan Paşa onlarla konuşunca, ordunun içindeki Macarlara pek güven duyulmadığını anladı. Peygamber Efendimiz (S.A.V.)'ın "Harp Hiledir" mealindeki hadis-i şerif'ini hatırlayıp fikrini Kara Ömer Ağa'ya anlattı.

Kara Ömer Ağa o iki esiri alıp aslında onunda Macar olduğunu ve küçükken devşirilip orduya alındığını, her gece bin kadar Macar fedaisi gelip Türklere yardım ettiğini ve bu durumda işlerinin zor olduğunu söyledi. Kaledeki ordu ve mühimmat sayısı hakkında da oldukça abartılı sayılar verdikten sonra onları saldı.

O iki esir bu durumu anlatınca askerin morali altüst oldu. Ferdinand moralin düzelmesi için büyük vaadlerde bulundu. "Burçlara ilk çıkanlara 10 köy" "Tiryaki Hasan Paşa'yı yakalayana 40 köy" gibi ödüllerle askerin moralini geri toplamaya çalıştı. Kuşatma sırasında taarruza geçtilerse de muzaffer olamadılar üstelik 18.000 kayıp verdiler.

Karşılıklı top atışları tüm şiddetiyle devam ediyordu. Kaleden iki devşirmenin kaçıp kaledeki gerçek durumu belli edince yeni bir oyun oynandı. Kalede bulunan esirlerin kendilerini Türk olduklarına ikna ettikten sonra saldılar. Böylece toplu bir taarruzu önlemiş oldular. Sahte mektuplarla da Avusturya ve Macarların arası iyice açıldı. Avusturya Macar beyini idam etmeyi karar kılınca da Macar askerleri kaçtılar.

Düşman ne yapacağını kara kara düşünürken Kara Ömer Ağa yanına 300 gazi alıp hücuma geçti. Düşmana 900 kayıp verdi 150 esir asker alıp 12 topla geri döndü. Düşman iyice afallamıştı. Bunu fırsat bilen Tiryaki Hasan Paşa, kalede 600 kişi bırakarak toplu bir taarruza geçti. Düşman artık dağılmıştı. Meydandan kaçıyorlardı. Tiryaki Hasan Paşa 100.000 kişilik orduyu 9.000 Türk gazisiyle kahretmişti. Akla gelmeyecek büyük bir başarıydı.

Dönemin padişahı 3. Mehmed bunun üzerine Tiryaki Hasan Paşayı vezir eyledi. Üstelik alışılmışın dışında kendi eliyle yazdığı Hatt-ı Hümayun'unu gönderdi. Bunu gören Tiryaki Hasan Paşa sevineceği yerde kederlendi ve ağlamaya başladı. Sebebini sorunca dedi ki:

"Kanije Kalesini savunmak gibi küçük bir hizmetimize karşı bizi vezir eylediler, Hatt-ı Hümayun gönderdiler. Halbuki Kanuni Sultan Süleyman Makbul İbrahim Paşa'yı kendi makamına tam selahiyetiyle tayin ettiğinde bile böyle bir hatt-ı hümayun vermemişti. Rahmetli Piyale Paşa II. Selim'in damadı olduğu halde ve Sakız Adası gibi muzafferiyetlerine rağmen vezirlik çok görülmüştü. İslam halifesinin Hatt-ı Hümayun'u böyle küçük hizmetlere gönderilmeye başlandı. Devletin vezirlik görevi benim gibi kocamış kimselere kaldı. Buna ağlamayım da neye ağlayım?"

Tiryaki Hasan Paşa tarihin meşhur paşalarından biridir. 1611'de 80 yaşlarında iken Budin Valiliği görevi sırasında vefat etti.

Osmanlı Adaleti

2008-05-17T11:49:00.000+03:00

Fatih Sultan Mehmed, Fatih Camii'nin inşaasını İpsilanti adlı ecnebi bir mimara devretmişti. Padişah, inşaatı izlerken mimarın sütunları emre aykırı olarak kestirdiğini fark etti.

Fatih, bu durum karşısında mimarın sağ elini bilekten kesti. Normalde padişah böyle bir icraat için Şeyhülislam'dan fetva alması gerekirken almamış. Ve böylece İpsilanti doğru Kadı efendi Sarı Hızır Çelebi'nin yanına gidip padişahı dava etmiş.

Olay biraz araştırıldıktan sonra mimarın emre aykırı olacağından değil daha iyi olacağını düşündüğünden sütunları öyle kestirmiş. Velhasıl, mahkeme günü gelmiş. Padişah mahkemeye çağılırmış.

Fatih mahkeme odasına girmiş. Bir minderde kadı oturuyordu. Fatih'te padişah ya, kadının karşısındaki mindere oturmuş. Sarı Hızır Çelebi derhal ikaz etmiş:

-Kalk! Sanık durumundasın ve davacıyla yüzleşeceksin. Oturmak yok!

Padişah derhal minderden kalkmış ve ayakta mahkemeyi sürdürmüş. Şahitlerin konuşmalarıyla kadı kısasa kısas kararını vermiş. Fakat davacının isteğiyle bu karar tazminata dönebilir.

Fatih Sultan Mehmed'in de eli kesilecekti. Sonra mahkemede birden İpsilanti hüngür hüngür ağlamaya başlamış. Diz üstüne çökmüş ve demiş:

-Bu adalet karşısında şaşkın kaldım. Ben de müslüman olacağım. Ve böyle bir padişahın elinin kesilmesine gönlüm razı olmaz.

Ezcümle, Fatih hazretleri mahkemenin karar verdiğinden kat kat fazla miktar tazminat ödemiş ve çok minnettar kalmış. Mahkeme odası dağıldıktan sonra Sarı Hızır Efendi ve Fatih hz. odada kalmış. Dava bittiği için Kadı büyük bir saygı haletine girmiş. Fatihte belindeki kılıcı çekerek demiş:

-Eğer padişahtır diye iltimas etseydin ve adaleti yerine getirmeseydin bu kılıçla senin kafanı uçururdum.

Kadı efendi de minderinin altındaki yatağan (enli kılıç)'ı çıkartarak demiş.

-Sultanım, eğer siz de padişahsınız diye adalete uymayacak olsaydınız, bu yatağanla sizin başınızı uçuracaktım.

İlk Uçan İnsan: Hezarfen Ahmed Çelebi

2008-05-16T09:26:00.001+03:00

17. yüzyılda yaşamış bir Türk bilgini. Uçuş ile alakalı projelerinden ve bilginliğinden dolayı halk arasında Hezarfen (bin fenli) denirdi("Hezar" sözcüğü Farsçadır ve "bin" anlamına gelir).

Tarihte ilk uçan insan olarak bilinir. Fakat günümüzdeki başta Dr. İlber Ortaylı olmak üzere bir takım alim kimseler bunu yalanlamışlardır. Lakin Ahmed Çelebi'nin uçtuğu hakkında tek kaynak: Evliya Çelebi'nin "Seyahatname" adlı ünlü eseridir. Ve o zamanlarda böyle olaylar Osmanlı Devleti tarafından arşivlenirdi ve belgelere dökülürdü. Ama öyle bir belge bulunmadı.

Uçuş hikayesine bakalım. Hezarfen Ahmed Çelebi, uçuş hakkında dişe dokunur çalışmalar yapmıştır. Ve uçuş deneyimini İsmail Cevheri'den ilham aldığı söylenir. 1632 yılında lodos bir havada Galata Kulesi'nin üstünde, takma kanata benzer bir alet ile dikilmişti. Millet orada toplanmış şaşkınlık içinde Hezarfene bakıyorlardı.

Hezarfen Ahmed Çelebi, Galata Kulesinden kendini bıraktı ve boğazı geçip Üsküdar'da yere kondu. Bu uçuş tam 6 kilometrelik bir uzunluktu.

Sarayburnu'ndaki Sinan Paşa Köşkünden olayı izleyen dönemin padişahı IV. Murad, bu olaya çok şaşırmıştı ve Ahmed Çelebi'yi yanına çağırtıp bir kese altın verdi. Başka bir rivayete göre de: "bu adem havf edilecek bir ademdir, ne isterse elinden gelür, böylelerin bekaası caiz değildir" diyerek onu Cezayir'e sürdürdü.

Bu olay Osmanlı Devletinde ve Avrupada yankı yapmıştı. Ve tarihteki nadir ve ilginç olaylardan biridir.

"Türkleri Yunan mı yenecek!"

2008-05-16T09:08:00.000+03:00

Kurtuluş Savaşı yıllarında Türk-Fransız Cehpesinde komutanlık yapmış bir fransız general. "Henri Joseph Étienne Gouraud". Öncelikle, bu adam kim bir tanılayım.

I. Dünya Savaşı'ndan sonra Fransa'nın Ortadoğu temsilcisi olarak Suriye'ye yüksek komiser olarak atandı. Gouraud 1919 ile 1923 yılları arasında görev yaptığı Suriye'de en yüksek rütbeli asker olarak Türk-Fransız Cephesi'nde Fransız birliklerinin komutanlığını da yaptı.

Henri Gouraud Kerevizdere ve Zığındere Muharebesi'nde sağ kolu kopmuş ve iki bacağı kırılmıştır.

Evet, Londra Konferansı'nda İngiliz Delegeleri "Yunanlara destek verelim, şu Türk'lerin işini bitirsinler artık." anlamında konuşunca Henri Gouraud pardesüsünün boş kolunu sallayarak ayağı kalkmış:

"Beyler siz hayal görüyorsunuz! Türkleri Yunan mı yenecek? Koskoca Fransız İmparatorluğu bir Antep Sancağı ile başa çıkamadı!"

Kanuni Kuvveti

2008-05-12T19:19:00.001+03:00

Fransa'da ilk defa "dans" bulununca Kanuni Sultan Süleyman Han, oradan kendi memleketinde yayılıp ahlakı bozmaması için Fransa kralı Fransuva'ya bir mektup yazdı. Kaynaklara göre mektubun metni şudur:

Ben ki; Akdeniz’in ve Karadeniz’in ve Rumeli’nin ve Anadolu’nun ve Karaman’ın ve Rum’un ve Dulkadir Vilayeti’nin ve Diyarbakır’ın ve Kürdistan’ın ve Acem’in ve Şam’ın ve Halep’in ve Mısır’ın ve Mekke’nin ve Medine’nin ve Kudüs’ün ve bütün Arap diyarının ve Yemen’in ve daha nice memleketlerin ki, yüce atalarımızın ezici kuvvetleriyle fethettikleri ve benim dâhi ateş saçan zafer kılıcımla fetheylediğim nice diyarın sultanı ve padişahı Sultan Bayezıd Hân oğlu, Sultan Selim Han oğlu, Sultan Süleyman Han’ım.

Sen ki; Fransa Kralı Fransuvasın.

Sefir-i kebirimden aldığım mazhara göre malumatım oldu ki: memleketinde dans namında âlâ melle-innas, fuhşiyyat ve lubiyat yapıyormuşsun. İş bu name-i hümayunumun eline vusülünden itibaren bu mel'anet ve rezalate son vermediğin takdirde ordu-yu hümayunumla gelip seni kahretmeye muktedir olurum.

Bu mektup Fransuva'ya vardığından itibaren Fransa'da dans 100 sene boyunca yasaklandı.

Sadaka Taşları

2008-05-12T03:42:00.000+03:00

Sadaka taşları Osmanlının şanına yakışan eserlerdir. Halkın refahını temin eden bu sanat eserlerini bir tanıyalım:

Sadaka Taşları Osmanlı'da sokaklarda bulunan içi delik sütunlardı. Buraya zengin para bırakmak, fakir de ihtiyacı kadar bir para almak için elini sokardı.(Hepsini niye alsın ki yarın orda gene para var) Böylece halk arasındaki fakirler perişanlıktan kurtulmuş oluyor. Ve sadaka verenlerin ibadetleri ihlaslı olmuş oluyor. Ne veren kime verdiğini, ne alan kimden aldığını bilmiyor çünki.

Şu anda sadaka taşlarından sadece biri duruyor. O da Üsküdar'da Gülfem Hatun Camii´nin avlusunda.

Osmanlı Arması

2008-05-10T18:58:00.000+03:00

Osmanlı arması. Görüldüğü üzere üstünde bir sürü nesne bulunuyor. Bunların her birisi sanatkârın kişiliğini yansıtıyor. Ve hiçbirisi anlamsız değil. Haydi meşhur Osmanlı armasını tanıyalım.

1- Tuğranın etrafınaki bu güneş motifi, padişahın güneşe benzetilmesinden ileri gelir.
2- II. Abdülhamit'in tuğrası.
3- Sorguçlu serpuş: Osman gaziyi ve tahtı temsil eder.
4- Kalkan: Ortasında stilize edilmiş bir güneş motifi var. 12 yıldız: Rivayete göre bu 12 yıldız 12 burcu temsil eder. Güneş bu burçlar üzerinde hareket eder. Böylece Osmanlı kainatın merkezi addedilmiştir.
Başka bir rivayete göre Osmanlı'nın 12 eyaletini temsil eder.
5- Osmanlı sancağı.
6- Mızrak: Son dönem mızraklı süvari alaylarını remzeder.
7- Tek taraflı teber (balta): tören silahıdır.
8- Çift taraflı teber: Orduda üst düzey görevliler tarafından üstünlük sembolü olarak kullanılmıştır.
9- Mızrak.
10- El siperlikli tören kılıcı: bu kılıç klasik türk kılıcı olmayıp, o devirdeki subaylar tarafından kullanılırdı.
11- Top: topçu ocaklarını temsil eder.
12- Kılıç: geleneksel türk kılıcı.
13- Top gülleleri.
14- Borazan: modern mızıka takımının kullandığı çalgı aletidir.
15- Yay.
16- Çapa: Osmanlı denizciliğini temsil eder.
17- Bereket boynuzu: bu boynuzun Osmanlı kültürüyle alakası yoktu. Armayı tasarlayan kişi azınlıklardan biri veya bir Avrupalı olsa gerek. Osmanlı topraklarını temsil ettiği rivayet edilir.
18- Hilafet sancağı (yeşille remzedilmiş).
19- (Üstte) Kuran-ı Kerim. (Altta) Kanunnameler (böylece devletin adaletinin osmanlı yazılı kanunları ve şeriat ile sağlandığı remzediliyor).
20- Terazi: şeşper ve asaya asılıdır. adaleti temsil eder.
21- Asa ve şeşper(altı dilimli topuz) şeşper: asalet ve üstünlüğü remzeder. asa: Hz. Musa'nın asasını remzeder.
22- Toplu tabanca: 1840'dan itibaren bütün subayların kullandığı silahtı. Osmanlı ordusunun modernize edildiğini remzeden bir motif.
23- Kılıç.
24- Çift taraflı teber.
25- Süngülü tüfek: Nizam-ı Ceditle birlikte Osmanlı ordusunun asıl silahı olmuştur.
26- Şefkat nışanı: 1878'de II. Abdülhamit Han tarafından ihdas edilmiş olup; savaş zamanında, büyük afetlerde devlete, millete hizmet eden kadınlara verilirdi.
27- Mecidi nişanı: Beş ayrı derecesi vardır ki kişinin başarıları arttıkça bir üst derecesi verilirdi. Üst derece verilince alt derece geri alınırdı. Savaşlarda üstün başarı gösteren askerlere verilirdi.
28- Nışan-ı iftahar: Sultan Abdülmecid döneminde ihdas edilmiştir. Üst düzey devlet hizmetlileri ve askerlere verilirdi.
29- Nışan-ı osmani: Sultan Abdülaziz Han tarafından 1862'de ihdas edilmiş olup, devlet hizmetinde üstün başarı sağlayanlara verilirdi.
30- Nışan-ı al-i imtiyaz: Devlet adına faydalı işlerde bulunmuş ilim adamları, idareci ve askerlere verilmek üzere 1876'da II. Abdülhamit Han tarafından ihdas edilmiştir.

Not: "http://mihmanhane.blogspot.com" dan alıntıdır..

"Ne yaptıysa o toplar yaptı!"

2008-05-10T16:31:00.000+03:00

Yavuz Sultan Selim Han, Mısırı feth ettikten sonra esir kumandanlardan Kayıtbay, padişahın huzuruna getirilmişti. Yavuz Selim Han:

-Söyle bakalım, cesaret ve kahramanlığın ne işe yaradı?

-Cesaret ve kahramanlığım hala var sultanım. Fakat bize ne yaptıysa ordunuzdaki toplar yaptı.

-Anlamadım?

-Berberilerden birisi bize Venedikten top getirip satmayı önermişti. Bizde Peygambar Efendimiz (S.A.V.)'ın "ok ve kılıç kullanın" emrine aykırı olur diye istemedik. O satıcı da bize "Yaşayanlar görecektir ki: şehrinizi toplar yıkacaktır!" demişti. Meğer doğru söylemiş.

Yavuz Selim şu cevabı verdi:

-Madem din kaidelerine bu kadar bağlı idiniz, Allah'ın "düşmanın silahına aynı silahla karşılık veriniz" emrine de mi uymadınız? Ayrıca "ok ve kılıç kullanın", "başka silah kullanmayın" demek değildir. O zaman o silahlar vardı, şimdi bunlar var.

Kayıtbay başını öne eğip sustu...

"Humbaracı Napolyon Paşa"

2008-05-09T17:16:00.002+03:00

25 yaşında general olup büyük bir üne kavuşan Napolyon, bazı zararlı kişilerle irtibatı olduğu öğrenilince rütbeleri alınıp askerden atıldı. Ünü filan da kalmadı. Paris sokaklarında ümitsizce dolaşıyordu. Sıfıra inmişti.

O sıralar Osmanlı batı uygarlığını örnek alıp çağdaşlaşma hareketleri içindeyken, kendi askerlerine çağdaş bir eğitim vermek amacıyla avrupadan öğretmen arıyorlardı. Yabancıların başvurularını değerlendirecek bir komite olurşurmuşlardı.

Napolyon bunu duyunca, ününü geri kazanma ümidi ile başvurdu. Osmanlı askerine kayıt yaptıracaktı. Hatta kardeşi Josef'e "beni osmanlı askerine alacaklar. Orada meşgul olacağım." gibi mektuplar da yazmıştı. Pasaportu dahil herşey tamam olsa da başvurusu kabul edilmedi! Tarihin akışı değişebilirdi.

Bir Fransız kontu Bonneval'da(Resimde gördüğünüz kişi) başvurmuştu ve kabul edildi. 3 tuğlu paşalık istemişti ama ona 2 tuğlu paşalık verildi ve humbaracı ocağına girdi. Orada hidâyete erdi ve adını "Humbaracı Ahmed Paşa" olarak değiştirdi. Onun oğlu da Osmanlı'ya girdi ve müslüman olup "Süleyman Paşa" adını aldı.

Bonneval'den sonra Fransa'da bir sürü kont, asker kimselerde Bonneval'in ocağında subay olmak için başvurdu. Görüldüğü gibi: Fransa kontu olmak yerine Osmanlı subayı olmayı tercih ediyorlardı.

Napolyon'a ne mi oldu? İtalya'ya gitti ve orada bir takım askeri başarılarla tekrar ün yaptı.

Napolyon'un zaten Osmanlı'ya karşı hep bir hayranlığı olmuştu. Bu sözleri de bunu açıklıyor zaten:

"İnsanlari yücelten iki büyük meziyet vardır: Erkeğin cesur kadının namuslu olması. Bu iki meziyetin yanında hem erkeği, hem kadını şereflendiren bir meziyet vardır. İcabında tereddütsüz canını feda edebilecek kadar vatanına bağlı olmak. İşte Türkler bu meziyetlere ve fazilete sahip kahramanlardır. Bundan dolayıdır ki Türkler öldürülebilir, lakin mağlup edilemezler."

Akka Zaferi

2008-05-08T15:56:00.000+03:00

Tarih 1798. Ünlü, "Yenilmez" ünvanlı komutan Napolyon Bonapart, Osmanlı'nın bir eyaleti olan Mısır ülkesine saldırı planlıyor. Tolon limanından 19 Mayıs 1798 tarihinde ayrılan Fransız donanması, 1 Temmuz’da İskenderiye limanında Mısır topraklarına ayak bastı.

Mısır'ı işgal ettikten sonra oranın yönetimine sahip olan Memluk'leri kötülemek amacıyla arapça bir metni tüm Mısır sokaklarına astırdı. Metinde Fransızların Mısır'a Mısır halkının haklarını savunmak için gittiğini, Osmanlı'nın dostu olduğunu, Allah'a, Kur'ana ve dine Memluklerden daha saygılı olduğunu yazdı. Bunlar Napolyon'un öz fikri değildi ve münafıkane bir tavır sergilemişti. Böylece Mısır'da otorite yapmayı planlıyordu.

Mısır kuşatma altındayken Napolyon bir kısım askerini alarak Filistin civarlarına doğru gitti. Filistin'in kuzeyinde, doğuda çok stratejik bir konumu olan "Akka Kalesi"ne vardı.

Napolyon buranın konumunun ciddiyetinin farkındaydı. Ve emrindeki askerlerle burayı kuşatmaya geldi.

Kalede Türk mücahidleri ve başlarında kaleye vezir tayin edilip getirilen 70 yaşlarında "Cezzar Ahmed Paşa" adlı eski bir yiğit vardı. Bu adam hayatının 50 yılını savaş meydanlarında geçirmişti.

Cezzar Ahmed Paşa 1804'te Bosna'da doğdu. Kölemen beyi Abdullah Bey'in hizmetine girdi ve Cidde civarlarındaki bedevilerin isyanında Abdullah Bey'i öldürmelerine karşın 70 bedeviyi kesti. Bu yüzden ona, arapçada "deve kasabı" anlamında olan "Cezzar" lakabı verildi.

Napolyon kuşatmadan önce Ahmed Paşa'ya bir mektup yazdı:

"İşte kalenin duvarları önüne geldim. Bir ihtiyarın geri kalmış birkaç günlük ömrünü almak bana birşey kazandırmaz. Seninle savaşmak istemiyorum. Benimle dost ol ve kaleyi teslim et."

Cezzar Ahmed Paşa'nın cevabı şu oldu:

"Hamdolsun gücümüz yetiyor ve elimiz silah tutuyor. Geri kalmış birkaç günlük ömrümüzü de küffar ile cenklerde geçiririz."

Napolyon bu cevabı duyunca yanındakilere "Anlaşıldı, bu ihtiyar birkaç günümüzü heba edecek ama merak etmeyin, 2 gün sonra şehrin ortasındayız." dedi ve bu ümit ile 19 Mart günü kuşatma başladı.

Napolyon'un Akka kuşatması tam altmışdört gün sürdü! Hergün artan fransız baskısı hiç tesir etmedi. Napolyon şaşkındı. Osmanlı askeri fransızların her hücumunu geri çeviriyordu ve saldırılara göz açtırmıyordu. Yiğitçe savaşıyorlardı ve yılmıyorlardı.

Napolyon bir ümit, yüksek rütbeli bir subayını kaleye gönderdi. "Direnmeniz fayda etmeyecek. Kaleyi teslim ederseniz sizi ağırlıklarınızla istediğin yere gitmenize müsaade edeceğim" mesajı gönderdi. Tabi müsaade edeceği filan da yoktu. Cezzar Ahmed Paşa'nın cevabı:

"Devlet bizi buraya kaleyi teslim edelim diye vezir yapmadı. Ben Cezzar Ahmed Paşa; şehitlik mertebesine ulaşmadan bir karış toprak vermem!"

Bu cevap Napolyonu iyice çileden çıkartır. Yeni planlarla gece gündüz artan baskı da fayda etmez. Zar zor gedikler açtılarsa da Osmanlı süngüsü düşmanı içeri sokmuyordu. Cezzar Ahmed Paşa askerlerinin yanında bir delikanlı gibi atikçe savaşıyordu.

Napolyon çok şaşırmıştı ve tüm ümitleri yok olmuştu. Şu ana kadar hiç yenilmeyen Napolyon, 70 yaşındaki bir ihtiyara yenilmişti. "Kader beni bir ihtiyarın oyuncağı yaptı" diye söylenip durdu.

Sonunda 21 Mayısta Napolyon ağırlıklarını kuma gömerek askerleriyle Akka'dan çekildi. Yenilginin tadını hiç ummadığı bir şekilde tadan Napolyon'un Mısır'da da işleri iyi gitmiyordu. Mısır halkına otoriteyi sağlayamayan Napolyon, her geçen gün gerçek yüzünü de gösterip Memluk'ün yanında Osmanlı'ya da vurmasıyla iş isyana doğru gitti. Osmanlı'dan da "kafir vahşilere" karşı cihad fermanı yollanmasıyla 21 Ekim'de bir isyan çıktı ve ikibin fransız askeri öldü.

Napolyon iyice kahrolmuştu ve gece gizlice 2 gemiyle 25 Temmuz 1799'da İskenderiye limanından ordusunu bırakıp kaçtı.

Ve Napolyon o savaştan sonra bir daha Osmanlı'yla hiç savaşmadı. Ve dönemin padişahı 3. Selim'i teşvik edicek mektuplar yazdı:

"Çıkarlarınızı görmüyor musunuz? Rusyanın size emir vermesine nasıl izin verirsiniz? Harekete geç ve seni destekleyenleri harekete geçir Selim!"

Bu nameler 3. Selime çok tesir etmişti. Ve görüldüğü üzere Napolyon'un bizim devletimize azda olsa yararı olmuş.

Merhaba!

2008-05-08T03:55:00.002+03:00

Esselamu Aleykum ve Rahmetullahi ve Berekâtuhu.

Bugün itibariyle "Tarihasan" isimli blogumu açıyorum. İçine sizin de istifade edip bilgilenebileceğiniz ve tarihe bakış açınızı değişterecek yazılar koymayı planlıyorum. İlgimi çekenleri ve hafızama almak istediklerimi buraya toplamaya çalışacağım. Hem bilgilerimi tazelemek için benim içinde iyi bir kaynak olabilir hem de sizlerle paylaşmanın zevkini tadabilirim. Yazılarımın kaynağı genel itibariyle Wikipedia'dır, oradan parça parça çevirerek derleyip sizlere sunuyorum. Size aktardığım bilgileri daha ayrıntılı bir şekilde orada bulabilirsiniz. İnşaallah zevkle okuyup üzerime hayır duaları edersiniz.

Niye Tarih?

Ben kendimi bildim bileli tarihe karşı merakım vardır. Ve öğrendikçe öğrenmek, ilginç bilgiler edinmek ve paylaşmak isterim. Ayrıca Allah'ın işleri nasıl hikmet ile yaptığını da tarih ile zevkle ve şevkle izlerim. Tarih bilgilerine doymak bilmez bir açlığım vardır. Buda benim ilgi alanım.

Hangi Tarih?

Tarih işine merakımın fazlalığı dolayısıyla: bütün tarihler. Sırf kendi tarihimi değil başka tarihlere de göz atmayı severim. Ve ayırd etmeden her türlü tarihten zevk alırım. Devlet tarihinden tutun insan tarihine, İngilizinden Fransızına kadar bütün tarihleri şevkle okurum. Bu yüzden size renkli bir tarih blogu açacağım inşaallah.

Blogumda güzel vakit geçirmeniz dileğiyle...